Er komt een moment dat het idee van schrijven ontstaat. Bij mij was het niet een droom en een passie waarbij ik meteen dacht “pats boem, dit ga ik doen”, maar heeft het lang gesudderd. De grootste drijfveer was voor mij toch wel De grijze jager-serie, geschreven door John Flanagan. Een wereld vol met avontuur, dat wilde ik ook zelf creëren. Eentje helemaal voor mijzelf waar ik al mijn ideeën in kon stoppen.
Op mijn veertiende werd Alene “geboren”. Ze beleefde avonturen. Eerst met pen en papier, later via Word. En terwijl Alenes avonturen iedere keer tot niets uitliepen leerde ik wel iets waardevols: schrijven. Dat ben ik gaan verleggen naar rolelpaying, maar ik werkte verder aan Alenes verhaal en een paar jaar later stond de eerste versie.
De vergetelheid in voor Alene
Ik durf het bijna niet toe te geven, maar tijdens mijn studie raakte Alene in de vergetelheid en de jaren daarna ook. Het was worstelen in de periode dat ik geen diagnose had. Weinig begrip voor de situatie, stages, banen. Iedere keer weer ziek en moeten stoppen.
Toen de diagnose MS volgde in 2018 was ik uitgeput en opgebrand van het vechten. Eindelijk kwam er iets van rust, maar ook een hoop vraagtekens voor de toekomst. De focus bleef op andere zaken liggen, zoals dat wel vaker gaat in het leven. Ondanks de diagnose was er nog zoveel uit te halen. Ik wilde lekker veel wandelen met de honden en buiten zijn.
De schub van 2021
Dit veranderde toen ik in 2021 een heftige schub kreeg, waardoor ik niet meer kon lopen. Het leven ziet er anders uit vanuit een rolstoel. Je komt er dan ook achter hoe rolstoelonvriendelijk onze maatschappij eigenlijk is. Als ik in mijn eigen omgeving bijvoorbeeld naar de staat van de stoepen en het gebrek aan afritjes kijk, dan word ik daar (nog steeds) erg verdrietig van. Maar goed, dat is weer een ander punt. 🙂
Het leven zag er dus anders uit. Ineens niet meer drie uur per dag wandelen met de honden. In plaats daarvan revalideren. Ik heb geluk gehad. Ondanks de sombere prognoses zijn mijn benen goed hersteld. Ik kan een half uur lopen, op goede dagen een uur. Ineens ontstond er een gat in mijn leven. Eentje die de honden probeerden op te vullen door veel te knuffelen, maar toch bleef schrijnen.
Een onvervulde droom
Door de schub had ik hersenschade, waardoor ik moeite had met het vormen van zinnen. Ik ben dus begonnen met diamond painting (niet mijn ding), heb mij gestort op Netflix (jawel, bingewatchen gáát vervelen!) en allemaal andere hobby’s uitgeprobeerd, maar eentje bleef branden…
Alene kwam weer terug in mijn leven. Ik schreef voor mijn gevoel als een kleuter. Moest vaak zoeken naar woorden, moest fonetisch woorden naar vrienden sturen, omdat ik er met Google niet uitkwam hoe ik ze schreef, etc. maar de eerste zinnen van het nieuwe manuscript kwamen weer op papier.
Dit keer had Alene er een collega hoofdpersoon bijgekregen: Steffen. Losjes gebaseerd op Will uit De grijze jager-serie, want die liefde bestond nog steeds. Door de jeugdigheid van die boeken, kon ik ze wel lezen. En zo ben ik ook weer teruggekeerd naar de fantasyboeken. Waar De grijze jager ooit één van de series was die mij introduceerde in het lezen van fantasyboeken, was het nu de serie die mij weer terugbracht.
Nog even wachten
Toch zal Alene nog even moeten wachten. Ik merk dat in het manuscript van 2021/2022 nog een hoop foutjes zitten. Hoewel het al een keer herschreven is, schemert mijn veertienjarige ik er nog iets teveel in door. Op sommige vlakken zeker niet erg en een plot mag best haken hebben, maar momenteel zijn er een aantal niet logisch. Ik wil het verhaal dus nog wat verder structureren voordat het gepubliceerd kan worden.
Gelukkig is er ook goed nieuws. Mijn debuut De weeswaker & de kruidenkinderen zal namelijk in juli/augustus 2026 verschijnen. Het is nog eventjes geduld hebben, maar dan is na al die jaren leren schrijven en hobbels nemen dan eindelijk mijn eerste boek er!